.
Vai Maruxa a toda présa,
crúzase cunha amiga.
Dille: «Teño moita présa,
falaremos outro día».
Ao pouco vólvea ver,
esta vez si que se para.
Póñense a murchar un pouco,
que a leria a ninguén cansa.
Vén a típica pregunta:
«¿Onde ias con tanta présa?
Sendo hoxe un día calquera,
sen procesión nin igrexa».
«Tiña cita aló no médico,
ía coa hora pegada.
Precisaba un diagnóstico
e que ben me revisara».
«Non me digas que estás mala,
se estás feita unha rosa!
Cun corpo de moza nova,
cada día máis fermosa».
«De presencia estou moi ben,
dinme todos: "¡Que galana!".
Pero o que me trae de cabeza
é o de debaixo da saia.
Que uns días dame proído
e outros días nin o sinto.
É unha cousa ben estraña,
e non creas que che minto».
Mandouna para o especialista,
que rápido lle avisou:
«Olvídate do querer...
¡que o chourizo se queimou!».
Mirouna con moito tino,
fíxolle unha exploración.
Non tardou nin dez minutos
e atopou a solución.
Preguntoulle de onde era,
ela dixo: «De Padrón».
«¡Pois deixa de comer pementos,
que uns pican e outros non!».